Poëzie maken door alleen maar de kleuren goed te schikken

12 november

Ik heb nu onlangs, om het in mijn slaapkamer te hangen, een Herinnering aan de tuin in Etten geschilderd, hierbij een krabbel ervan. Het is  een vrij groot doek.

Nu wat de kleur betreft. Van de twee wandelaarsters draagt de jongste een sjaal in een groen-oranje Schotse ruit en een rode parasol. De oude vrouw draagt een violetblauwe, bijna zwarte sjaal. Maar een boeket met dahlia’s, sommige citroengeel, andere een mengeling van roze en wit, steekt af tegen deze donkere figuur. Achter hen enkele smaragdgroene ceder- of cipressenstruiken. Achter die cipressen is een glimp te zien van een veld met fletsgroene en rode kolen, dat omzoomd wordt door een rij witte bloemetjes.
Het zandpad is feloranje, het blad van de twee bloembedden met scharlakenrode geraniums heel groen. Ten slotte staat op de achtergrond een in het blauw geklede dienstmeid die bezig is met het verzorgen van planten boordevol met witte, roze, gele en vermiljoenrode bloemen.

Ik weet niet of je begrijpt dat je poëzie kunt maken door alleen maar de kleuren goed te schikken, zoals je iets troostends kunt zeggen in muziek. Zo ook moet het opzettelijke veelvoud van bizarre lijnen die over het hele schilderij slingeren, niet de tuin weergeven in zijn banale gelijkenis, maar ons hem schetsen als gezien in een droom, wel overeenkomstig het karakter, maar toch vreemder dan in werkelijkheid.

Nu heb ik ook een romanlezeres geschilderd.
Lang gitzwart haar, een groen bovenlijfje, wijnrode mouwen, zwarte rok, de achtergrond helemaal geel, boekenplanken met boeken. In de hand heeft zij een geel boek.
Dat was het voor vandaag.

Tagged as: bloemen, boek, Etten, kleur, muziek, poëzie, slaapkamer, tuin